ISBN 9789076314549

van €15,90
voor € 5,-

Het is me niet mogelik een mening juist te vinden, omdat ze aangenaam is

Marcellus Emants (1848-1923) heeft in de opstellen en ingezonden brieven die hij schreef nooit misverstand laten bestaan over zijn opvattingen over kunst en leven. Maar hij was géén autobiografisch schrijver. Voor inlichtingen over Emants' persoonlijke reilen en zeilen zijn we aangewezen op de brieven die van hem zijn overgeleverd. Naast de tot dusverre bekende correspondentie kunnen nu ook de in deze uitgave gepubliceerde brieven worden geplaatst die Emants in de periode 1904-1909 schreef aan de vertaalster Gonne Loman-van Uildriks (1863-1921). Wat deze brieven bijzonder maakt, is dat Emants niet alleen schrijft over het doel van het leven en het dubieuze van alle godsdienst, maar dat hij en passant ook allerlei kleine informatie geeft over zijn particuliere leven.

De 56-jarige Emants had in 1904 belangrijke werken op zijn naam staan als Een nagelaten bekentenis (1894), Op zee (1899), Vijftig (1899) en Inwijding (1901).  

Gonne Loman was kennelijk uit op literaire contacten in verband met haar vertaalwerk. Waarom ze zich nu juist tot Emants wendde, is onduidelijk. Je krijgt de indruk dat ze Emants als een soort oude wijze raadgever beschouwde. Een rol heeft misschien ook gespeeld dat Emants een aantal door haar 'zenuwen' getourmenteerde vrouwen geportretteerd geweest zijn. Van Emants' kant zou een zeker medelijden met deze zoekende ziel een rol gespeeld kunnen hebben. Uit niets blijkt dat er ooit een persoonlijke ontmoeting tussen beide correspondenten heeft plaatsgehad. Er komt een einde aan de briefwisseling door toedoen van Jenny Emants-Kühn. Wat zich precies heeft afgespeeld, is niet tot in detail te reconstueren. Emants gaf zijn vrouw gelegenheid de brieven van Gonne Loman te lezen. Van deze mogelijkheid maakte Jenny Emants spaarzaam gebruik. Maar op een bepaald moment werd haar argwaan gewekt. Jenny Emants besloot een bezoek te brengen aan Gonne Loman. Officieel om eens kennis te maken; in werkelijkheid waarschijnlijk om na te gaan in hoeverre hier een concurrente op het toneel stond met wie afgerekend moest worden. In haar, ook in deze uitgave opgenomen, conceptbrieven aan Jenny en Marcellus Emants liet Gonne Loman doorschemeren dat ze Jenny's opzet doorzag. Ze beëindigde de correspondentie in februari 1907, omdat zij geen kans meer zag de vertrouwelijke toon te handhaven. Eind 1909 nam ze nog eens contact op, maar Emants gaf toen geen opening meer voor verdere correspondentie.