Ik heb je nog veel te melden

ISBN 9789059370821

Van € 22,90
voor € 7,50

Bezorgd door Martien Bos, Willem Ellenbroek en Thijs Wierema
Met een voorwoord van A.F.Th. van der Heijden

304 pagina's
geïllustreerd
omslagontwerp Marjan Gerritse
vormgeving binnenwerk CeevanWee
paperback

Verder verschenen in dit genre

Gisteren komt nooit weer om...
verhalen van de literaire chroniqueur van het vooroorlogse Joodse Amsterdam

De Parelduiker 2000/3-4

Er kan een enkele harde tussen zitten
Columns over taal & letteren

Awaters spoor
Literaire omzwervingen door het Utrecht van Martinus Nijhoff

De briefwisseling tussen Jean-Paul Franssens en A.F.Th. van der Heijden
Jean-Paul Franssens en A.F.Th. van der Heijden

Ze hadden een heel verschillende achtergrond toen ze elkaar in Amsterdam leerden kennen. Jean-Paul Franssens (1938-2003) kwam uit Groningen, A.F.Th. van der Heijden (1951) uit Geldrop. In Amsterdam werden ze de schrijvers zoals wij die nu kennen, ieder met zijn eigen, uitgesproken oeuvre.

In 1987 begon hun briefwisseling. Deze begon eerst spontaan; later speelde ook de gedachte aan een eventuele publicatie mee. Wie de vele brieven nu leest ziet een verbluffende ontwikkeling. Het begint wat voorzichtig en aftastend. Vervolgens lijken ze tegen elkaar op te bieden in wat ze allemaal niet voor bijzonders hebben meegemaakt. Gaandeweg zie je de vriendschap ontwikkelen en zich verdiepen.

De brieven geven, vaak op een hilarische manier, inzicht in hun gedachten, gevoelens en belevenissen. Ze laten iets zien van het literaire klimaat in Amsterdam en van hun rol daarin. De briefschrijvers nemen geen blad voor de mond en wassen menig varkentje. Maar het belangrijkst is en blijft hun vriendschap, die op het laatst zelfs ontroerend wordt in hun diepe belangstelling en zorg voor elkaar.

'Ik ben geen wijsgeer, ik heb ook niet gestudeerd zoals jij, toch kon ik met Belcampo, die wel een echte filosoof was, behoorlijk van gedachten wisselen. Onze Arti-filosoof Jan Bor kijkt mij altijd heel meewarig aan en glimlacht onmiskenbaar laatdunkend over mijn gedachtegoed over hemel en dood, over het voortbestaan en het terugleven van de mens. Over mijn eeuwigheidsbeschrijving bijvoorbeeld. In Spanje was zelfs Carla onder de indruk toen ik de eeuwigheid en de tijdeloosheid via de dierenwereld probeerde te duiden. Een watertje met een eendenmoeder, gevolgd door heen en weer krioelende bolletjes kuikens die net uit het ei waren gekropen. Er is dus niets veranderd! Geen verschil. Tijd bestaat niet. De mensen doen ook net zoals honderdduizend jaar geleden. In liefde en bedrog. Het klinkt erg simpel en afgeplat, maar Carla was ervan onder de indruk. Ik streek nog eens door mijn baard, stak mijn neus in de lucht en was voldaan over mijn door eenvoudige omstandigheden ingegeven overpeinzing. Met andere woorden: als ik morgen dood ben gebeurt er niks, want er ligt alweer een ander te schreeuwen naar de schrale moederborst, net als ik meer dan een halve eeuw geleden. Ik ben dus onsterfelijk.'
- Uit een brief van Jean-Paul Franssens aan A.F.Th. van der Heijden, 21 mei 1996

‘"Eens komt het geluk," zei mijn grootvader, opa Van der Graft, altijd bezwerend, wanneer hij van zijn armoed weer eens een krap half lot in de loterij had gekocht. Hij kreeg gelijk. Toen hij, zomaar opeens, op zijn sterfbed kwam te liggen, viel er een aanzienlijk geldbedrag op zijn halve lot. Na de begrafenis bleek het zoek. Zijn oudste zoon, oom Frans, heeft nog hemel en aarde bewogen (onder meer door het uiten van dreigende taal ten overstaan van de sigarenboer waar het halve lot gekocht was) om het bedrag uitgekeerd te krijgen. De organisatoren van de loterij waren onverbiddelijk. Wel werd bekend gemaakt dat het bedrag dat op het betreffende lotnummer was gevallen, niet was opgeëist.
"Eens komt het geluk." Zeg dat wel. Opa had zijn winnende lot gewoon mee het graf ingenomen. De rest van de erfenis bestond uit zegge en schrijve 1 aandeel, dat bij taxatie niets waard bleek te zijn. Russische Spoorwegen, of tinmijnen nabij Langetabbetje – die orde van grootte.'
- Uit een brief van A.F.Th. van der Heijden aan Jean-Paul Franssens, 8 november 1999